Geçenlerde Stephen Glenn'den ünlü bir araştırmacı bilim adamı hakkında bir

öykü dinledim. Bir bilim adamının tıp konusunda yeni ve çok önemli

buluşları olmuştu. Bir gazete muhabiri röportaj yaparken kendisine, ortalama

bir insandan nasıl olup da daha farklı bir insan olduğunu sormuş.

Kendisini diğerlerinden ayıran özellik neymiş?

Bilim adamı bu soruyu ''iki yaşındayken annesinin yaşadığı bir deneyim

nedeniyle'' diye yanıtlamış. Bilim adamı buzdolabından süt şişesini

çıkartmaya çalışırken, şişe elinden kayıp yere düşmüş ve ortalık süt

gölüne dönmüş.

Annesi mutfağa geldiğinde, ona bağırmak, söylenmek ya da cezalandırmak

yerine, ''Robert, ne kadar güzel bir hata yaptın! Daha önce bu kadar büyük

bir süt gölü görmemiştim. Evet, olan olmuş. Şimdi birlikte burayı

temizlemeden önce biraz yerdeki sütle oynamak ister misin?'' demiş.

O da eğilip, oynamış yere dökülen sütle. Birkaç dakika sonra annesi,

''Robert, bu tür bir şey yaptığında, bunu senin temizlemen ve her şeyi eski

haline getirmen gerektiğini biliyor musun? Bunu nasıl yapmak istersin?

Bir sünger mi kullanalım, bir havlu ya da bir bez mi? Hangisini istersin?''

demiş. Robert süngeri seçmiş ve birlikte yere dökülen sütü

temizlemişler.

Daha sonra annesi, ''Biliyor musun, burada yaşadığımız olay, senin iki minik

elinle bir süt şişesini taşıyamadığın kötü bir deneyimdi. Şimdi arka bahçeye

çıkalım ve şişeyi sula doldurup, senin dolu bir şişeyi düşürmeden taşımanı

sağlayalım'' demiş. Küçük çocuk şişeyi boğazından iki eliyle tutarsa,

düşürmeden taşıyabileceğini öğrenmiş. Ne güzel bir ders!

Bu ünlü bilimadamı daha sonra, o anda bir hata yaptığı zaman bundan

korkmaması gerektiğini öğrenmiş. Yapılan hataların yeni bir şeyler öğrenmek

için çok güzel fırsatlar olduğunu anlamış. İşte bilimsel

araştırmalardaki deneyler de bu temele dayanır zaten. Bir deney başarısız

olsa bile, o deneyden çok değerli bilgiler elde edilir.

Bütün anne babalar çocuklarına, annesinin Robert'a davrandığı gibi

davransalar çok daha iyi olmaz mı?